بالاخره بازیهای المپیک تمام شد و رده بندی کشور ها هم مشخص شد . مثل همیشه آمریکا و چین در رده های اولی جدول قرار دارند.

جدول رده بندی

اما چیزی که می تونست این بازیها رو برای مثل منی جذاب کنه و باعث بشه من پیگیر اون ها باشم ، این بود که ورزشکارهای ایرانی رو در رشته های مختلف ببینم و فرض کنین اگر مدال هم میاوردن ، چقدر ما خوشحال می شدیم. اما این المپیک واقعا خسته کننده بود. اون هم تو این شرایط. خوب وقتی ورزشکارای ما سال قبل در بازیهای دوحه ی قطر به اون اندازه موفق بودن ، اون هم تو رشته هایی که تا به حال خیلی حرفی برای گفتن نداشتیم ، آدم امیدوار میشه که تو المپیک هم دست پر برگردن. :eek: از طرفی خیلی خبر بدی هست که چند روز قبل از شروع بازیها بگن که رضازاده ی دوست داشتنی نمی تونه تو مسابقات شرکت کنه و به همین واسطه یکی از مدال های طلای حتمی از دست بره :(

اما همه ی این اتفاقات به اضافه ی بی برنامه گی در مدیریت ورزش کشور و عدم موفقیت در کشف نیروهای مستعد ، اتفاق افتاد تا یک المپیک تلخ و کسل کننده رو برای من بسازه. بعد از این همه امید و آرزو آدم نگاه می کنه رتبه ی کشورش  شده ۵۷ ، تازه اون هم به همراه تعداد زیادی شریک و همراه :roll: می بینین چند نفری با هم ۵۷ ام شدیم!

من فکر می کردم چین به خاطر جمعیت زیادشه که می تونه موفق باشه ، اما وقتی یک نگاه به وضعیت هند انداختم دیدم این طورام نیست ، هند با این جمعیت عظیم شده ۵۱ ام ، اون هم با ۳ تا مدال. فکر می کنم موفقیت در عرصه ی ورزش خصیصه ی کشورهای با برنامه و پیشرفته هست.

یک چیز قابل توجه تو این المپیک این بود که آدم می تونست به وضوح ببینه ، چین چقدر داره تلاش میکنه و خودشو به آب و آتیش می زنه تا جلوی این همه توریست های باکلاس غربی و کشورهای اون طرف اقیانوس ، خودی نشون بده و به قول من کم نیاره. خیلی خودشونو اذیت کردن! شنیدم هزینه ی المپیک آلمان نصف چیزی که چین خرج کرده برآورد شده :D

بگذریم … بعضی ها هم تو کشور خودمون از فرصت دارن سوءاستفاده می کنن و می گن ما فلان قدر مدال آوردیم با اون هزینه ی کم و از این حرفا و شما با این خرج های زیاد نصف ما مدال دارین! بنده خداها! شما مدال طلای رضازاده رو از لیستتون کم کنید و پیروزی های بازیهای آسیایی رو هم به لیست ما اضافه کنین ، اون وقت می بینین که همچین خبری هم نیست.

این رو هم ببینین